Keman, yaylı çalgılar ailesinin en tiz sesli üyesidir ve ailenin en küçük gövdesine sahiptir. Gövde ladin ve akçaağaç gibi ağaçlardan yapılır; üst tabla ile alt tabla arasındaki hava boşluğu sesi taşır.
Çalgı dört telden oluşur ve teller beşli aralıklarla akortlanır. Kalın telden inceye doğru sol, re, la ve mi olarak dizilir.
Ses alanı üç buçuk oktavın üzerine çıkar ve tiz bölge dağarın önemli bölümünü kapsar. Tuşe perdesizdir; sesin yeri parmağın tuşeye bıraktığı noktaya göre oluşur ve kulak tarafından denetlenir.
Bu yapı, entonasyon çalışmasını eğitimin merkezine yerleştirir. Kulak ile el birlikte eğitilir.
Ses, at kılından yapılan yayın teli sürtmesiyle üretilir; kıl üzerine sürülen reçine sürtünmeyi sağlar.
Çalgı köprücük kemiği üzerine yerleştirilir ve çene altlığıyla desteklenir. Sol el böylece tuşe üzerinde serbest kalır.
Keman solo dağarda, oda müziğinde, senfoni orkestrasında ve Türk müziği topluluklarında geniş biçimde kullanılır. Partileri sol anahtarıyla yazılır ve çok tiz bölgede ek çizgiler ya da oktav işaretiyle gösterilir. Derslerimizde keman, çalgının yapısı tanıtılarak ve ses üretimi anlatılarak başlatılır.